Kleine bedragen, grote impact

Als Fonds Bijzondere Noden Rotterdam werken we intensief samen met veel hulporganisaties in de stad. Ze maken stuk voor stuk een verschil voor de inwoners van Rotterdam en omstreken.

We gaan met ze in gesprek: wat drijft hen en waar houden ze zich mee bezig? En wat is hun ervaring met ons fonds? 

Een van de organisaties die diep geworteld zit in onze stad is Humanitas DMH. We spraken met Christian Roos, Trajectbegeleider Forensische Zorg. 

Waar houdt Humanitas DMH zich voornamelijk mee bezig?  En specifiek Homerun?

“Humanitas DMH is de overkoepelende organisatie die mensen ondersteunt met een (licht) verstandelijke beperking. Homerun is onderdeel van Humanitas DMH en biedt trajectbegeleiding op maat voor jongvolwassenen. 

Dit doen we in samenwerking met de Reclassering die onze opdrachtgever is. De (jong)volwassenen die wij begeleiden hebben een delict gepleegd. Ze krijgen bepaalde voorwaarden mee als ze ‘’vrij komen’’. 

Een van deze voorwaarden is het ontvangen van begeleiding. Met ons team bieden wij dat aan. Dit doen we op verschillende gebieden: financiën, wonen en werken, maar ook begeleiding op het gebied van bijvoorbeeld agressieregulatie. 

Het doel hiervan is om het risico op herhaling te verminderen en uit het ‘’criminele milieu’’’te blijven. 

De begeleiding is uitdagend, omdat er altijd sprake is van andere omstandigheden. De delicten die onze cliënten hebben gepleegd verschillen: het gaat om onder meer wapenbezit, overvallen, mishandeling en zedenmisdrijven. 

We herkennen wel enige overlap. Er is vaak geen veilige thuissituatie en een negatieve invloed van de omgeving.’’ 

Hoe ziet jouw rol als Trajectbegeleider Forensische Zorg eruit? 

‘’Als trajectbegeleider werk ik samen met een gedragsdeskundige en trajectcoördinator. We beginnen met een kennismaking met de cliënt waarin we met elkaar bespreken waar we naartoe gaan. 

We onderhouden een goede communicatie met de Reclassering die ons van informatie voorziet, voor en tijdens een traject. Samen met de cliënt bespreken we de hulpvragen en uitdagingen. Daar gaan we mee aan de slag.’’ 

Wat vind je het mooiste aan je werk? 

‘’Dat ik het verschil kan maken voor mensen. 

Met de juiste begeleiding krijgen onze cliënten weer een stukje vertrouwen terug. Het zijn vaak kleine stapjes met een grote impact. Ik ben altijd erg dankbaar als er wederzijds vertrouwen ontstaat. 

Daarnaast vind ik de samenwerking met andere instanties en mijn collega’s een van de mooiste dingen van mijn werk.’’

Wat is de grootste uitdaging voor jullie cliënten in Rotterdam? 

‘’Dat ligt aan de situatie, maar een overkoepelend thema is om het hoofd boven water te houden. Dus een basis voor jezelf creëren: een baan, je huur betalen en een goed bed. Het zijn basale dingen, maar ontzettend belangrijk.’’ 

Welke situatie uit de afgelopen periode is je bijgebleven?

‘’Dat was een dakloze cliënt. Hij woonde op straat en was vaak uit beeld. Het doel was dus om in contact te blijven en vanuit daar te kijken wat we konden doen. 

Op een gegeven moment was er een plek in een begeleid wonen traject.
Dat was al een fijne ontwikkeling. 

Al jaren liep hij rond met gebitspijn en was ‘’normaal kauwen’’ niet voor hem weggelegd. Hij had een gebitsprothese nodig, maar geld voor deze ingreep was er niet.

Ik heb toen alle partijen bij elkaar gebracht: de tandarts, bewindvoering en FBNR. Iedereen was welwillend en keek naar wat er wel mogelijk was om de man zo snel mogelijk te helpen. 

Met als resultaat een nieuwe gebitsprothese. Hij kan nu weer een appel eten, zo bijzonder! 

Wat zijn jouw ervaringen met FBNR?

‘’FBNR is een begrip geworden binnen Homerun in acute situaties. Ik ben erg dankbaar voor jullie hulp, het meedenken  en de korte lijntjes die er zijn. 

De nood is bij onze cliënten vaak heel hoog en van praktische aard. Het gaat bijvoorbeeld om een nieuw bed, een nieuw gebit of een nieuwe bril. 

We werken op een basis van eerlijkheid en wederzijds vertrouwen.  

Het komt bij onze cliënten echt goed terecht. Ze komen uit een vicieuze cirkel en krijgen een stukje waardigheid terug.’’ 

Hoe helpt FBNR om jouw werk te kunnen doen? 

‘’Door snel dingen op te pakken. Er was bijvoorbeeld een cliënt al vijf jaar aan het sparen voor een nieuwe bril. Ik deed een aanvraag en de volgende dag konden we samen een bril gaan uitzoeken. Dat zorgt voor blijdschap en opluchting én maakt echt een groot verschil!

Als Fonds Bijzondere Noden Rotterdam werken we intensief samen met veel hulporganisaties in de stad. Ze maken stuk voor stuk een verschil voor de inwoners van Rotterdam en omstreken.

We gaan met ze in gesprek: wat drijft hen en waar houden ze zich mee bezig? En wat is hun ervaring met ons fonds. 

Afgelopen maand kregen we bezoek van Nikki Oppelaar, jongerencoach bij het wijkteam Centrum in Rotterdam. Zij is een oud-collega van onze toetser Neelke, dus het was een leuk weerzien. 

1. Kun je jezelf voorstellen? 

‘’Hi, ik ben Nikki Oppelaar en werk sinds drie jaar als jongerencoach in het wijkteam Centrum. Deze jongeren die ik begeleid zijn tussen de 15 en 27 jaar - dit is een uitdagende leeftijd. 

Ik werk bij Wmo radar, een welzijnsorganisatie die jongerencoaches levert voor de wijkteams in Rotterdam. De meeste wijkteams hebben één jongerencoach, maar in wijkteam Centrum zijn we met z’n tweeën. 

Als jongerencoach in het wijkteam krijg je te maken met urgente situaties, waarin je soms de eerste hulpverlener bent waar een gezin, of een jongere, kennis mee maakt. 

Als de nood echt hoog is, kom ik vaak uit bij FBNR. Bijvoorbeeld bij tandartsbehandelingen, huurachterstanden of dreigende ontruimingen. Daar krijgen helaas ook jongeren vaak mee te maken.’’ 

2. Hoe ziet jouw werkdag eruit? 

“Ik werk met jongeren met uiteenlopende problemen. Jongeren die bijvoorbeeld via Veilig Thuis, scholen, Centraal Onthaal of het Jongerenloket worden aangemeld. Maar bijvoorbeeld ook studenten die hun huur niet meer kunnen betalen. Na drie maanden huurachterstand wordt er een melding gedaan bij het wijkteam.

Mijn rol is om te onderzoeken waar jongeren recht op hebben en hen actief te begeleiden – ik loop als het ware naast hen, in hun tempo zonder waardeoordeel. 

Het traject is er altijd op ingericht dat een jongere uiteindelijk weer zelfstandig zijn leven kan leiden. We kijken naar alle levensgebieden, zoals financiën, geestelijke gezondheid, huisvesting (is het moeilijkst!), maar ook naar het sociale netwerk. Veel jongeren ervaren eenzaamheid.

Samenwerking is hierbij essentieel: ik werk nauw samen met andere loketten van de gemeente, woningbouwcorporaties, huisartsen, wijk- en jeugdagenten. Het netwerk is waardevol; we kunnen sparren, signalen oppikken en ondersteunen elkaar. Zo sta je er nooit alleen voor.”

3. Wat vind je het mooiste aan je werk? 

“Het dynamische karakter van het werk met jongeren vind ik het mooist. Het zijn belangrijke jaren waarin jongeren nog volop in ontwikkeling zijn naar volwassenheid.

Het is mooi als het lukt om vertrouwen te winnen en samen met jongeren aan de slag te gaan om weer perspectief te krijgen. Er is geen standaardmethode, iedere jongere is anders, daardoor is geen dag hetzelfde.

4. Welke situatie is je altijd bijgebleven? 

‘’Situaties die me bijblijven zijn meestal bij jongeren die worden aangemeld met problemen die al lang lopen. Het leven is soms zo ingewikkeld en als je dan samen met een jongere aan de slag kunt om weer een beetje orde te scheppen in de chaos, kan dat heel helpend zijn. Soms doe ik niets meer dan luisteren, je hoeft niet altijd met een oplossing te komen. 

Een traject bij het wijkteam duurt zes tot negen maanden, maar het is niet in beton gegoten. Soms is er meer tijd nodig om een situatie te stabiliseren, dan is het fijn dat ik die ruimte krijg in het wijkteam. 

Ik ben een vertrouwenspersoon voor de jongeren, loop naast hen en ondersteun zonder te oordelen, terwijl zij hun eigen pad bewandelen. Dat gaat niet plotseling voorbij.”

5. Wat is je ervaring met FBNR? 

‘’Als de urgentie hoog is, kom ik regelmatig uit bij FBNR. Dat is altijd een fijn contact - ook al kunnen ze in een bepaalde situatie niet helpen, er wordt altijd advies en hulp geboden.

Vanuit het wijkteam werken we met het maatwerkbudget. Dit budget kunnen we soms combineren met een aanvraag van FBNR. Dan betalen we allebei de helft. Of het wijkteam kan een aantal weken voorzien in de boodschappen en het fonds kan een ander urgent probleem aanpakken. Samen komen we er dan uit. 

Met samenwerking en wederzijds vertrouwen komen we tot de beste oplossingen!’’

Wat een bedrag! 🤩

Afgelopen week was het bedankdiner van de 10 van 010 fundraising.

We hebben een cheque ontvangen van maar liefst 26.179 euro!
FBNR werd de afgelopen 10 maanden ''geadopteerd'' door Ron Smit van Deuren Service Nederland BV.

Met de ondersteuning van Edwin van der Spek en Michel Nusse (N-Force1) hebben ze een geweldig bedrag opgehaald.

Wij bedanken de heren voor hun enthousiasme, positieve energie en inzet!
En natuurlijk alle gulle donateurs.

Hiermee kunnen we heel veel Rotterdammers helpen 💚

Rotterdammers 4 Rotterdammers, bedankt voor dit fantastische initiatief.
En we feliciteren de negen andere organisaties met de mooie bedragen.

Samen voor Rotterdam!

Als Fonds Bijzondere Noden Rotterdam werken we intensief samen met veel hulporganisaties in de stad. Ze maken stuk voor stuk een verschil voor de inwoners van Rotterdam en omstreken.

Daarom gaan we met ze in gesprek: wat drijft hen en waar houden ze zich mee bezig? En wat is hun ervaring met ons fonds?

Het eerste gesprek is met Selicia de Brito, Ambulant Begeleider Jonge Moeders bij Timon Rotterdam. 

Hi Selicia, leuk dat we in gesprek gaan! Hoe ben je bij Timon terechtgekomen?

‘’Sinds 1.5 jaar werkzaam bij Timon. Ik kende Timon al een lange tijd door een aantal vrouwen in mijn omgeving die er een tijdje hebben gezeten.

Waar houden jullie bij Timon vooral mee bezig? 

‘’Wij begeleiden vrouwen van de leeftijd 18 t/m 27 jaar en wij bieden hen een tijdelijke woonplaats aan. Dit zijn vaak jonge moeders die via de gemeente bij ons terechtkomen.

Ze struggelen vaak met meerdere problematieken zoals schulden, onveilige hechting, trauma, persoonlijkheidsproblematiek en soms ook een verslavingsverleden.

We staan ze bij, begeleiden hen naar eigen verantwoordelijkheid en zelfstandigheid. We werken met hen aan financiële stabiliteit, werk en opleiding, psychisch herstel en persoonlijke groei. Belangrijk is dat ze hier wel voor openstaan.

Nadat ze bij ons ‘’uitgestroomd’’ zijn, geven we ze nog een jaar lang nazorg. Dit is fijn om een oogje in het zeil te houden en nog te ondersteunen waar kan.’’

Wat vind je het mooiste aan je werk? 

‘’Wat ik bijzonder vind, is om te zien wanneer iemand echt zijn of haar eigen kracht weer terugvindt. We hebben vaak intensief contact, bouwen een band op en soms zie ik ook de kinderen opgroeien. Het is mooi om te merken dat iemand, na een moeilijke periode, de veerkracht heeft om verder te gaan en het beste van het leven te maken.’’

Welke situatie uit de afgelopen periode is je bijgebleven? 

‘’Phoe, dat zijn wel meer situaties. Als ik er één moet noemen, is dat van een 18-jarige dame met een zoon. Ze had een huis toegewezen gekregen in de wijk, maar was hier eigenlijk nog niet aan toe.

Ze worstelde met haar financiën, ze was weinig in contact, had problemen met school en raakte opnieuw zwanger. Door uiteindelijk wel in contact te blijven, ontstond er langzaam verandering. Op een dag zei ze: “Ik heb eindelijk het gevoel dat alles goed komt.

Dit zorgde voor een ommeslag: het gaat nu goed, ze loopt stage, ze is bijna klaar met haar opleiding, heeft ondersteuning bij haar financiën en ervaart ademruimte.’’

Jullie doen als organisatie aanvragen bij instanties zoals de gemeente, waar loop je dan tegenaan?

‘’Vooral de lange wachttijden, zoals de bijzondere bijstand. Ergens is het logisch dat dingen goed uitgezocht moeten worden, maar het kan vaak niet wachten.

De onduidelijkheid tijdens het wachten zorgt vaak voor extra zorgen en onzekerheid. De aanvragen voelen daardoor soms echt als een strijd.

Een positieve ontwikkeling is wel dat bij inboedel aanvragen het steeds vaker een gift is in plaats van een lening. Dat is voor de hulpvrager echt belangrijk!’’

Hoe helpt de ondersteuning van FBNR? 

‘’Vooral de snelheid in reageren en helpen! Dat is heel fijn.
Vaak doe ik samen met een cliënt de aanvraag. 

We doen bijvoorbeeld aanvragen voor de eerste huurkosten, tandartskosten en woninginrichting. Dat maakt echt impact voor onze cliënten. Ook de garantieverklaringen zijn voor ons heel prettig.’’

Wie zijn de mensen achter FBNR?
Wat drijft hen en waar houden ze zich mee bezig? 

Een van onze ambassadeurs is Carrie Jansen, bekend door haar werk als columniste, schrijfster, maatschappelijk werker en voormalig (sociaal) advocaat. 

Met haar vlijmscherpe columns zet ze mensen aan het denken, belicht ze maatschappelijke thema’s en neemt ze het op voor mensen zonder stem. 

Ze is een bekende Rotterdammer, die zich al tientallen jaren inzet voor armoedebestrijding, slachtoffers van huiselijk geweld en mensenrechten. 

Onlangs stelden wij haar 6 vragen: 

Welke drie woorden typeren Rotterdam voor jou? 

‘’Dat zijn sterk, hard met een d en hart met een t.
Want Rotterdam is zowel een harde stad, als een stad met een hart.’’

Waar komt jouw drive voor maatschappelijke thema’s vandaan?

‘’Ik vind het gekker als mensen die drive niet hebben. We leven toch met z’n allen op deze wereld en moeten het samen doen.’’

Wat heeft jou doen besluiten om op latere leeftijd rechten te gaan studeren?

‘’Ik werkte eerst jaren als belangenbehartiger van onder meer jongeren en prostituees. Toen kwam ik in de media terecht, waar ik merkte dat iedereen voor eigen gewin ging. Dat paste niet bij mij. 

Ik was inmiddels 50 en wilde wat anders gaan doen. Toen raakte ik in gesprek met de vrouw van Ivo Opstelten, oud-rechter Mariëtte Dutilh. Zij inspireerde me om Rechten te gaan studeren. 

Dus terug de schoolbanken in. Veel mensen zien dit op ‘’oudere’’ leeftijd niet meer zitten, terwijl het juist makkelijker is - je hebt minder afleiding!’’ 

Hoe ben je betrokken geraakt bij FBNR?

‘’Dat was een toevalstreffer. Ik werkte een half jaar bij Arosa, een centrum waar slachtoffers van huiselijk geweld terecht kunnen.

We werden uitgenodigd voor een netwerkbijeenkomst van FBNR en hier raakte ik in gesprek met Josje en Ingrid. Ik dacht meteen: dit is hoe ik wil dat Rotterdam functioneert! Snel en direct helpen, niet moeilijk doen én scherp en kritisch zijn op het armoedebeleid dat de gemeente aanhoudt. 

Tijdens mijn jaren als advocaat kwam ik ook veel schrijnende gevallen tegen waarvoor ik een aanvraag bij FBNR heb gedaan.’’

Wat is volgens jou de grootste misvatting over armoede?

‘’Dat het je eigen schuld is…
Veel mensen denken ‘’dat overkomt mij niet’’, maar dan toch. Het hoeft maar net allemaal de verkeerde kant op te vallen en dan stapelt de narigheid zich op.

Het is een ingewikkelde wereld en het is soms al lastig genoeg om overeind te blijven. Je kunt als kansrijk, blij mens zomaar veranderen in mens met acute geldzorgen. 

Mensen zoeken graag een oorzaak achter situaties - zo ook bij armoede en schulden. Terwijl het echt iedereen kan overkomen.

Het hebben van schulden is geen pretje, maar langdurige armoede is andere koek. Dan beland je in een neerwaartse spiraal met veel stress en gezondheidsklachten. Op een gegeven moment is de veerkracht zo goed als weg. 

Daarom ben ik ook zo blij met FBNR. Door jullie steun krijgen deze mensen weer een stukje veerkracht terug.  En een stukje waardigheid: ben ik belangrijk genoeg om geld te krijgen? 

Onlangs had ik een aanvraag gedaan voor een nieuwe koelkast. Neelke had de aanvraag behandeld en de koelkast stond snel bij mevrouw in haar keuken. 's Avonds kreeg ik een blij appje met een foto van de koelkast, dat is toch mooi!’’ 

Wat zou je Rotterdammers vandaag de dag mee willen geven?

‘’Dan kom ik uit bij de Rotterdamse spreuk: ‘’Sterker door strijd’’ en dat is ook zo. We kunnen het met elkaar - je mag best hard zijn als je ook niet vergeet dat je een hart met een t hebt. 

En ik zie het liefste een Fonds Bijzondere Huizen ontstaan, want ik zie in de praktijk zoveel schrijnende situaties. Vrouwen die toch nog bij een slechte man wonen, omdat ze geen eigen woonruimte kunnen betrekken. Dat moet toch anders kunnen?!’’